تبلیغات اینترنتیclose
انگشتم را بر می دارم وخانه ای در هوا ( لیلا کرد بچه)
پیچک( لیلا کرد بچه)
شعر و ادب پارسی
نوشته شده در تاريخ دوشنبه 10 تير 1392 توسط سید مجتبی محمدی |

هیچ وقت نقاش خوبی نخواهم شد
 

**
 
انگشتم را بر می دارم و
خانه ای در هوا می کشم

بادها سقفش را می برند
روی شن های ساحل می کشم

دریاها از سقفش چکه می کنند
 
تو اما
مدادهای رنگی ات را که برداری

می توانی دور رویاهای قشنگمان حصار بکشی
جنگل های شمال را پشت پنجره بکاری

و پای موج های خلیج را به حوض کوچکمان باز کنی
ماهی کوچکی می شوی

که هیچ دریایی خواب رقص باله هاش را ندیده است
 
وبچرخی در جهت گل های دامنت
 
نگران خانه ای نباش
که بر دوشِ بادهای آواره کشیده ام
 
اینجا هنوز زنی است که لالایی هاش
پرنده های بی پرواز بالشت را
روی ابرها می برد

 

 

 كُردبچه
ليــــــــــــــلا

 
از مجموعه ی : صدایم را از پرنده های مرده پس بگیر


 http://pran-tez.mihanblog.com/post/3

برچسب ها : ,

موضوع : لیلاکردبچه لیلی پنجم, | بازديد : 168

Flag Counter